Zestaw do małośrednicowych wierceń ręcznych wykonywanych metodą obrotową.

Mimo prostoty jest to sprawdzona i bardzo dokładna metoda badań geotechnicznych. Dzięki krótkiej części roboczej świdra  oraz odpowiedniej technice wierceń, możliwe jest wyznaczanie granic poszczególnych warstw z dokładnością do 5 cm, również zaburzenie struktury gruntu nie jest duże. W skład używanego kompletu wchodzi w sumie 10 rodzajów świdrów o średnicy 50 do 100 mm. Przy umiejętnym zastosowaniu, najczęściej badania zestawem ręcznym prowadzimy do głębokości 6,0 m.

W nasypach, gruntach nawodnionych i organicznych dodatkowo używane są rury okładzinowe, dzięki czemu pobierane są próby gruntu o lepszej jakości. Użycie rur okładzinowych ma również duże znaczenie przy pomiarach hydrogeologicznych, kiedy wymagane jest  szczegółowe określenie kierunku ruchu wód gruntowych i (podziemnych).

Zestaw mechaniczny do prowadzenia wierceń małośrednicowych metodą udarową (RKS).

Jednostką napędową jest wibromłot ATLAS COPCO o mocy 1200 VATT. Jako części robocze wykorzystywane są próbniki przelotowe o długości 1 do 2 m i średnicy 75 do 500 mm. Jest to doskonała metoda dla wierceń w nasypach niekontrolowanych z fragmentami gruzu, cegieł itp. Metoda udarowa polega na zagłębianiu próbnika rurowego w gruncie i jest z powodzeniem wykorzystywana dla nawodnionych gruntów niespoistych.

Często podczas badań nasypów antropogenicznych natrafia się na duże fragmenty cegieł, betonu, gdzie Metody tradycyjne metody są nieskuteczne. Przy założeniu na koniec przewodu dłuta można rozbić je na dowolnej głębokości co pozwala zaoszczędzić czas i środki na przestawianie otworu.

Najlepsze wyniki osiągamy wykorzystując wiercenie tradycyjne (ręcznie metodą obrotową), do głębokości 4,0-5,0 m a następnie „dobijając” otwór sondą szczelinową do głębokości nawet 10,0 m ppt.

12

 

Wiertnica mechaniczna WH na podwoziu

wykorzystywana jest sporadycznie przy głębszych otworach.

3

 

Sondy obrotowo – udarowe ITB – ZW oraz SLVT 

dla określenia wytrzymałości na ścinanie gruntów spoistych. Jest to metoda szczególnie przydatna dla oceny stanu gruntów małospoistych (pyłów i piasków gliniastych) oraz gruntów organicznych.

W przypadku występowania tych gruntów pod nawodnionymi piaskami, użycie sond daje wyniki dużo bliższe prawdzie niż badania laboratoryjne. Jak wykazuje praktyka, wiercenia bez rur osłonowych, czy też świdrem jednozwojowym (mechanicznie), gdy marsz wiercenia wynosi około 1,5 m najczęściej dają wyniki odbiegające od rzeczywistych.

Wynikiem bezpośrednio otrzymanym przy badaniu jest maksymalna wytrzymałość na ścinanie t fu. W praktyce istnieją powiązania korelacyjne stopnia plastyczności IL (który najczęściej jest parametrem wiodącym dla gruntów spoistych) od t fu. Prawidłowe przeprowadzenie badań jest bardzo ważne i wymaga doświadczenia. Opisywane sondy różnią się konstrukcyjnie, na przykład posiadają krzyżaki o różnych wymiarach i różnym stosunku szerokości do wysokości, szerokość żerdzi również jest inna. W zależności od głębokości badań i rodzaju gruntów występujących w podłożu otrzymuje się różne wyniki. Dzięki bogatym danym archiwalnym także własnym doświadczeniom stosujemy procedury badań i interpretacji wyników dające wiarygodne wyniki w różnych warunkach gruntowo – wodnych i na różnej głębokości.

Obraz1    12596123_1038634212875706_1615708064_n

Badania laboratoryjne

zazwyczaj są uzupełnieniem i zarazem kontrolą na wierceń i sondowań gruntu. We własnym zakresie wykonywane są badania :

  • badanie wilgotności prób gruntu – znakomite uzupełnienie  dla analizy makroskopowej gruntów spoistych oraz wyników otrzymanych sondą krzyżakową
  • oznaczanie granicy płynności gruntów spoistych
  • oznaczanie granicy plastyczności gruntów spoistych
  • analiza sitowa dla gruntów niespoistych. Na jej podstawie wyznaczane są również wartości współczynnika filtracji
  • analiza areometryczna,
  • oznaczanie gęstości objętościowej gruntu, maksymalnej objętości szkieletu gruntowego
  • badanie Proctora stosowane przy nadzorach geotechnicznych.
  • Oznaczania wskaźnika swobodnego pęcznienia i ciśnienia pęcznienia w edometrze laboratoryjnym. Szczególnie przydatne przy występowaniu w podłożu budowli gruntów ekspansywnych – najczęściej iłów.

100_1343

Płyta VSS 

służy do oceny nośności i pośrednio zagęszczenia podsypek i nasypów bądź podłoża rodzimego. Badania najczęściej prowadzone są płytą o średnicy 300 mm. Wykorzystujemy  płytę statyczną jedno czujnikową niemieckiej produkcji WILLE GEOTECHNIK. Wykonując badanie VSS oznacza się pierwotny (EV1) oraz wtórny (EV2 – nośność) moduł odkształcenia. Przez stosunek EV1 do EV2  oznacza się wskaźnik odkształcenia I0, który pośrednio oznacza wskaźnik zagęszczenia IS. Są to podstawowe parametry oznaczane przy badaniach nasypów budowlanych.

pod_vvs

Płyta dynamiczna

wykorzystywana jest do szybkiej kontroli zagęszczenia nasypów piaszczystych. Przy badaniach wykorzystywana jest zależność pomiędzy odkształceniem gruntu (pod obciążeniem dynamicznym) a jego zagęszczeniem. Wynikiem jest dynamiczny moduł odkształcenia EVd. Na jego podstawie oznacza się wskaźnik zagęszczenia Is. Przy interpretacji wyników stosujemy zależności korelacyjne opublikowane przez jednostki badawcze (np. Instytut Badawczy Dróg i Mostów). Badania płytą dynamiczną zawsze korelujemy z badaniem Proctora bądź płytą sztywną VSS.